Managed hosting door True
Deze opinie is van een externe deskundige. De inhoud vertegenwoordigt dus niet noodzakelijk het gedachtegoed van de redactie.

De dode vis wordt duur betaald (2)

 

Computable Expert

Tom van Maanen
Managing Consultant, Capgemini. Expert van Computable voor het topic Datamanagement.

Een paar dagen geleden schreef ik een artikel voor Computable over de geur van dode vis in projecten. Toen ik zo-even keek naar de reacties, zag ik dat ik een gevoelig punt had geraakt. Er waren op dat moment 25 reacties, waarmee dit artikel in de top drie van artikelen van de afgelopen tijd stond waarop het meest gereageerd was.

De meeste reacties lieten zien dat ik niet de enige ben die regelmatig dode vis ruikt in projecten. Het gaat dan om de geur van bederf die rond een project gaat hangen. Op papier ziet het project het best mooi uit, maar je ruikt dat dit project op een mislukking aanstuurt. Er is een verschil tussen de papieren werkelijkheid en de wereld van de projectleden die weten dat het project niet op tijd gaat opleveren. En toch zeggen ze niets.

Ik vroeg me af hoe je als buitenstaander merkt dat zo’n project gaat mislukken. Ik wees op projectleden die weglopen (uit angst om de schuld te krijgen?). Verder wees ik op ongemakkelijke stiltes die er vallen als de projectleider weer eens mooi spreadsheet laat zien met targets, deliverables en mijlpalen.

In de reacties werd meermalen gewezen op wat ik maar even de 'menselijke factor' noem. Je moet als projectleider doorvragen als je merkt dat de projectleden niet alles vertellen. Een van de mensen die reageerden verwoordde het mooi als 'wie projectleider wil zijn, moet minstens kunnen communiceren en non-verbale communicatie begrijpen'. Daarmee raakt hij de spijker op zijn kop: er kan een verschil zijn tussen de papieren werkelijkheid en de 'echte' werkelijkheid en als projectleider moet daarmee om kunnen gaan.

Maar het wordt natuurlijk wel steeds lastiger om daarmee goed om te kunnen gaan. Toen ik (opa vertelt) in de it verzeilde was het heel gebruikelijk om met z’n allen in een hok gezet te worden. Je zag elkaar iedere dag en na afloop van een project wist je niet alleen dat  iemand gewoon goed kon programmeren, maar je wist ook wanneer zijn vrouw een verjaardag had en wat zijn hobby’s waren. Heel gezellig allemaal.

Maar de laatste tien jaar werken we steeds meer in teams die geografisch verspreid zijn. En die geografische spreiding gaat tot India, Thailand en de Verenigde Staten aan toe. En het moet gezegd worden dat heel veel projecten in dergelijke opzet goed lukken. Netjes op tijd opgeleverd tegen kosten die een stuk beneden het oude niveau liggen. En daar was het om te doen.

Maar soms mislukken dit soort van projecten ook. En het lastige is dat die projecten er op papier heel mooi uitzagen tot vlak voor het moment dat het project als een rotte vis uit elkaar spatte. Ongetwijfeld zal de menselijke factor daar dan wel een rol gespeeld hebben. Wellicht hadden we het van doen met projectleider die beter thuis waren in Excel dan in coachingsvaardigheden. Dat is heel begrijpelijk. Maar het is wel verdomd lastig om daar nu lekker de vinger achter te krijgen.

Volgens mij moeten we weer werken aan onze antenne om de signalen op te pikken dat er een verschil is tussen wat we zien op de mooie voortgangsverslagen en wat er nu echt gebeurt in een project. Volgens mij zouden we dan scherp moeten letten op personeelsverloop, ontwijkende antwoorden en een voortdurend geschuif met deliverables. Dat kan wijzen op problemen binnen een project. En die kunnen we maar beter snel op het spoor komen, voor het te laat is.
Dit artikel is afkomstig van Channelweb.nl (https://www.channelweb.nl/artikel/4997618). © Jaarbeurs IT Media.

?

 

Stuur door

Stuur dit artikel door

Je naam ontbreekt
Je e-mailadres ontbreekt
De naam van de ontvanger ontbreekt
Het e-mailadres van de ontvanger ontbreekt

×
×
Wilt u dagelijks op de hoogte worden gehouden van het laatste ict-nieuws, achtergronden en opinie?
Abonneer uzelf op onze gratis nieuwsbrief.