Neem alleen al het begrip ‘cloud'. Vroeger was de cloud de kluwen van draadjes die alle servers met elkaar verbond en wat we maar als een cloud gingen tekenen omdat de precieze route van die draadjes er niet toe deed. Toen gingen we nieuwe servers vooral in die cloud zetten, niet er aan hangen, en tegenwoordig wordt met de cloud juist die verzameling servers bedoeld en niet het netwerk er naar toe.
Ja, en dan gaat degene die met zijn servertjes blijft zitten, bedenken hoe hij die toch weer positief onder de aandacht kan brengen. Net zoals de minister die probleemwijken wist om te dopen in prachtwijken. En zie daar: de opkomst van de private cloud. Alle voordelen van de public cloud, maar de ict-afdeling mag wel maar zijn eigen servers blijven knuffelen. Voor iedereen in de ict die zijn marktaandeel ziet kelderen, is de enige hoop nog om zijn producten te benoemen als ‘private cloud'-oplossing.
Maar een gewaarschuwd consument telt voor twee! Eigenlijk moet je bij private cloud onmiddellijk denken: ‘Pas op! Hier wordt oude wijn verkocht in nieuwe zakken!' En nog pathetischer klinkt dan de slogan die ik laatst las over een product: ‘Helemaal voorbereid op private cloud'. Nou, dan ga je wel heel erg door het stof, want dan ben je eigenlijk nog niet eens klaar voor de vorige generatie.
En dit is niet de enige reden om het begrip ‘private cloud' dood te verklaren. Er is namelijk een naadloos spectrum tussen helemaal private en helemaal public. Er zijn nu producten waarmee je kunt kiezen waar je je virtuele servers plaatst: in je eigen datacentrum, op specifieke, fysieke servers van een hosting provider, in diens ‘hybrid cloud', of gewoon in een public cloud. En je kunt die dan nog met een muisklik heen en weer schuiven ook als je dat wilt. Konden we dat maar doen met die prachtwijken.
Terug
